Job 51 Roep maar – zal er iemand zijn die je antwoordt?
En tot wie van de heiligen wil je je wenden?2 Want de toorn brengt de dwaas om,
en de na-ijver doodt de onnozele.3 Ik heb zelf een dwaas wortel zien schieten,
maar meteen vervloekte ik zijn woning.4 Zijn zonen zijn ver bij de redding vandaan;
zij worden verbrijzeld in de poort, en er is niemand die redt.5 De hongerige eet zijn oogst op,
die hij zelfs tussen de dorens vandaan haalt;
een valstrik slokt hun vermogen op.6 Want verdriet komt niet uit het stof voort,
en moeite komt niet op uit de aardbodem.7 Maar de mens wordt voor de moeite geboren,
zoals vonken uit het vuur omhoogvliegen.8 Maar ik zou zelf God zoeken,
en mijn woord tot God richten.9 Hij doet grote dingen, die niemand kan doorgronden;
wonderen, die niet te tellen zijn.10 Hij geeft regen op de aarde,
en zendt water op de velden,11 om de nederigen op een hoogte te plaatsen,
om de treurenden in een veilige vesting van heil te zetten.12 Hij verijdelt de plannen van de sluwen,
zodat hun handen niets wezenlijks kunnen uitrichten.13 Hij vangt de wijzen in hun eigen sluwheid,
zodat de raad van hen die slinks zijn, mislukt.14 Overdag ontmoeten zij duisternis,
op de middag tasten zij rond zoals in de nacht.15 Maar de arme verlost Hij van het zwaard dat uit hun mond gaat,
en van de hand van de sterke.16 Zo is er hoop voor de arme,
en onrecht sluit zijn mond.17 Zie, welzalig is de sterveling die door God gestraft wordt;
verwerp daarom de bestraffing van de Almachtige niet.18 Want Hij doet smart aan én Hij verbindt;
Hij verwondt én Zijn handen genezen.19 In zes benauwdheden zal Hij je redden,
en in zeven zal het kwaad je niet treffen.20 In de honger verlost Hij je van de dood,
en in de oorlog van het geweld van het zwaard.21 Voor de gesel van de tong zul je verborgen zijn,
en je zult niet bevreesd zijn voor de verwoesting, als die komt.22 Om de verwoesting en om de honger zul je lachen,
en voor de wilde dieren van de aarde zul je niet bevreesd zijn.23 Want je hebt een verbond met de stenen van het veld,
en je hebt vrede met de wilde dieren van de aarde.24 Je zult ondervinden dat je tent in vrede is;
je zult zorgen voor je woning, en daarin niet falen.25 Je zult ondervinden dat je nageslacht talrijk is,
en je nakomelingschap als het gewas van de aarde.26 Je zult in hoge ouderdom in het graf komen,
zoals een korenhoop op zijn tijd binnengehaald wordt.27 Zie dit, wij hebben het onderzocht, zo is het;
en jij, luister ernaar en weet het voor jezelf.
Job 61 Maar Job antwoordde en zei: 2 Och, werd mijn verdriet maar eens nauwkeurig gewogen,
en legden ze al mijn ellende maar bij elkaar in een weegschaal! 3 Want het is nu zwaarder dan het zand van de zeeën;
daarom zijn mijn woorden ondoordacht. 4 Want de pijlen van de Almachtige zijn in mij,
mijn geest drinkt het vergif ervan;
de verschrikkingen van God staan tegen mij opgesteld. 5 Balkt de wilde ezel bij het malse gras?
Loeit het rund bij zijn voer? 6 Wordt het smakeloze gegeten zonder zout?
Zit er smaak aan het wit van een ei? 7 Mijn ziel weigert dat aan te raken;
het is als ziekmakend voedsel voor mij. 8 Och, werd mijn begeerte maar vervuld,
en gaf God mij maar waarop ik hoop! 9 Was God maar zo goed dat Hij mij verbrijzelde,
dat Hij Zijn hand losmaakte en een einde aan mij maakte! 10 Dat zou nog een troost voor mij zijn,
ik zou opspringen in mijn droefheid als Hij mij niet spaarde;
want ik heb de woorden van de Heilige niet verloochend. 11 Wat is mijn kracht, dat ik nog zou kunnen hopen?
Of wat is het doel waarvoor ik mijn leven zou willen verlengen? 12 Is mijn kracht soms de kracht van stenen?
Is mijn vlees soms van brons?
Job 7
Job hernieuwt zijn klachten1 Heeft de sterveling niet een strijd te voeren op aarde,
en zijn zijn dagen niet als de dagen van een dagloner?2 Zoals een slaaf snakt hij naar schaduw,
zoals een dagloner ziet hij uit naar zijn loon.3 Zo heb ik maanden van doelloosheid geërfd,
en zijn nachten van moeite mij toebedeeld.4 Als ik mij te slapen leg, zeg ik:
Wanneer zal ik opstaan?
Tot wanneer heeft God de avond afgemeten?
Ik ben verzadigd van onrust tot aan de schemering.5 Mijn vlees is bekleed met maden en heeft een korst van stof,
mijn huid is gekloofd en veretterd.6 Mijn dagen zijn sneller gegaan dan een weversspoel,
ze zijn vergaan zonder hoop.7 Bedenk dat mijn leven een ademtocht is;
mijn oog zal niet opnieuw het goede zien.8 Het oog van degene die mij nu ziet, zal mij niet meer waarnemen.
Uw ogen zullen op mij zijn, maar ik zal er niet meer zijn.9 Een wolk vergaat en verdwijnt;
zo komt degene die in het graf neerdaalt, er niet weer uit omhoog.10 Hij keert niet meer terug naar zijn huis,
en zijn woonplaats kent hem niet meer.11 Ik echter zal mijn mond niet houden.
Ik zal spreken in de benauwdheid van mijn geest.
Ik zal klagen in de bitterheid van mijn ziel.12 Ben ik soms een zee, of een zeemonster,
dat U een wacht om mij heen zet?13 Als ik zeg: Mijn rustbank zal mij troost bieden,
mijn slaapplaats zal wat van mijn klacht wegnemen,14 dan ontstelt U mij door dromen,
en door visioenen jaagt U mij angst aan.15 Mijn ziel verkiest de verstikking,
en heeft de dood liever dan het leven.16 Ik versmaad het, ik zal niet voor eeuwig leven.
Laat mij met rust, want mijn dagen zijn een zucht.17 Wat is de sterveling dat U hem groot maakt,
en dat U Uw hart op hem richt?18 Dat U hem elke morgen opzoekt,
dat U hem elk ogenblik beproeft?19 Hoelang duurt het voordat Uw blik zich van mij afwendt,
voordat U mij de rust gunt om mijn speeksel door te slikken?20 Heb ik gezondigd? Wat moet ik voor U doen,
Bewaker van de mens?
Waarom hebt U mij als doelwit voor U gezet,
zodat ik mezelf tot een last ben?21 Waarom vergeeft U mijn overtreding niet,
en doet U mijn ongerechtigheid niet weg?
Want nu zal ik in het stof liggen;
U zult mij ernstig zoeken, maar ik zal er niet meer zijn.